Budowanie własnej kariery

W każdej politycznej karierze dochodzi do momentu, w którym trzeba podjąć bardzo jasną deklarację dotyczącą tego, czy będzie się dalej grało w drużynie jako członek partii, czy raczej zagra się na siebie, czy dla własnych korzyści skupi się wyłącznie na indywidualnym promowaniu swojej osoby. Politycy z czołówki medialnego zainteresowania często potrafią bardzo skutecznie w głównych programach i wypowiedziach prasowych wspierać własną partię, a z dala od oczu fotoreporterów i obiektywów kamer załatwiać w tak zwanym terenie własne sprawy. W polityce nie zawsze udaje się skutecznie przewidzieć, kto opuści lidera w momencie, gdy ten będzie najbardziej osłabiony i Brutusów w dzisiejszej polityce niewątpliwie nie brakuje. Wręcz przeciwnie, coraz łatwiej jest odciąć się dzisiaj od partii, która pozwoliła w pierwszej kolejności odnieść młodemu politykowi terenowe sukcesy, by z grupką swoich wiernych towarzyszy wyłamać się całkowicie poza struktury byłego ugrupowania czy ostatecznie założyć własną partię

Zalety mieszkania w mieście

Mieszkanie w mieście posiada swoje wady jak i zalety. Po pierwsze w mieście jest zdecydowanie łatwiej otrzymać pracę niż na wsi. Jest tu o wiele większy wybór stanowisk pracy. Człowiek może rozwijają się zawodowo. Ma możliwość osiągnąć karierę, dobrze zarobić i odnieść sukces. W mieście jest również możliwość rozwoju intelektualnego. Można skończyć studia, poszerzać swoje intelektualne horyzonty. Miasto to również rozwinięta komunikacja miejska. Można podróżować tramwajem, autobusami, kolejkami miejskimi. Korzystać również z usług prywatnych jakimi są taksówki oraz prywatne busy. Transport w mieście jest ułatwiony. W mieście panuje również większy komfort życia. Żyje się w wykorzystaniem najnowocześniejszych technologii, w pełnej wygodzie. W mieście nie brakuje dostawy prądu czy wody. W mieście ułatwiony jest dostęp do usług służby zdrowia. Co więcej w mieście ma się swobodny dostęp do kultury oraz sztuki. To w miastach są teatry, opery, kina, filharmonie czy operetki. Na dodatek w mieście mnóstwo jest różnych galerii handlowych oraz marketów.

Zalety mieszkania na wsi

Wzrost urbanizacji spowodował, że ludzie masowo zaczęli przeprowadzać się do miast. Obecnie bardzo mało osób mieszka na typowej wsi i prowadzi własne gospodarstwo. Mieszkanie na wsi posiada jednak swoje zalety. Na wsi ludzie mają więcej wolności i swobody. Nie żyją w ścisku, mają dużo miejsca dla siebie. Powietrze na wsi jest dużo mniej skażone, niż to w dużych miastach. Osoby mieszkające na wsi mają dużo większą odporność na choroby. Na dodatek mają dostęp do terenów zielonych. Żyją w zgodzie z naturą. Mogą spożywać pokarmy całkowicie naturalne, z własnej hodowli. Mogą pić mleko prosto od krowy, jeść jajka od własnej kury i spożywać mięso od wyhodowanych świniaków. Na wsi można bez problemu żyć ekologiczne i zdrowo. Na wsiach nie powstają tak bogate zwoje bakterii i wirusów jak to jest w miastach. Mieszkając na wsi można hodować własne zwierzęta i uprawiać własne pole. Jeść niespasteryzowane owoce oraz warzywa. Odżywiać się zdrowo i oddychać świeżym powietrzem. Na dodatek wieś zapewnia spokój.

Zarzuty dla twórcy strony internetowej ośmieszającej prezydenta

Niedawno Prokuratura Okręgowa w Piotrkowie Trybunalskim podała, iż przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw przez twórcę strony internetowej Antykomor.pl, gdzie przedstawiona była postać prezydenta miedzy innymi jako pijak i prostytutka, była też na stronie tak zwana strzelanka do postaci prezydenta. Prawie rok temu te fakty zostały ujawnione, wtedy do mieszkania młodego człowieka weszli funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Twórca omawianej strony internetowej otrzymał zarzut znieważenia prezydenta RP, a także dwa inne zarzuty: fałszowania dokumentów, a następnie posługiwania się nimi, a także zarzut posługiwania się cudzym dowodem osobistym. Swojego czasu w mediach było głośno o sprawie zatrzymania twórcy tej strony internetowej, opozycja, w tym głównie Prawo i Sprawiedliwość, oskarżała polityków rządzącej Platformy Obywatelskiej, że wykorzystuje ona sposób nieuprawniony służby aparatu państwowego do ścigania osób, które przecież nie mają nic wspólnego z przestępczością – oraz że użyto środków niewspółmiernych do całej sprawy.

Kultura obrazkowa kiedyś a dzisiaj

Można uznać, że człowiek zrobił koło w ewolucji. W początkach cywilizacji człowieka odnajdujemy kulturę obrazkowa, która przejawiała się rysunkami naskalnymi doszliśmy do kultury wizualnej naszych czasów, która objawia się przede wszystkim nastawieniem na obrazek, czyli na początku była fotografia poprzez film, telewizję a w ostatnim czasie Internet. Wszystko co dociera do ludzi ma swój przekaz obrazkowy. Rzeczywistość wirtualna w połączeniu z obrazkiem daje możliwości jakich do tej pory nie było i zaczyna być wykorzystywana na różnoraki sposób. Przykładem może być Muzeum Narodowe, które skanuje i fotografuje swoje zbiory, które następnie zostaną upublicznione na witrynie internetowej. Można będzie tam poznać dzieł sztuki wystawiane w tym muzeum. Muzea idące tym śladem, będą mogły się wymieniać cyfrowymi kopiami. Zaistnieje w ten sposób możliwość dotarcia do dzieł sztuki dla wielu ludzi, którzy w inny sposób nie mogli by tych dzieł zobaczyć. Choćby przez zbyt dużą odległość, finanse a także niemożliwe do odwiedzenia wszystkich znanych muzeów i ich zasobów. Takie okazanie swoich zbiorów może wpłynąć na podniesienie się poziomu kultury wśród społeczeństw.

KRAJOWA SZKOŁA ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej (KSAP) została utworzona na podstawie uchwały nr 74 Rady Ministrów z 30 maja 1990 r., a na mocy ustawy z 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Administracji Publicznej uzyskała status państwowej jednostki organizacyjnej posiadającej osobo­wość prawną.Głównym zadaniem KSAP jest kształcenie i przygotowywanie do służ­by publicznej urzędników służby cywilnej oraz kadr wyższych urzędników administracji.Statut KSAP nadany w drodze rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 7 października 1999 r. określa ustrój i organizację, zakres działania, za­sady kształcenia, prawa i obowiązki słuchaczy. Prezes Rady Ministrów spra­wuje nadzór nad Szkołą w zakresie zgodności jej działania z przepisamiustawowymi i statutem. Jest on organem powołującym i odwołującym Dy­rektora KSAP.KSAP prowadzi działalność dydaktyczną w formie:.kształcenia słuchaczy,szkoleń dla członków korpusu służby cywilnej oraz kadr wyższych urzędników administracji.

CENTRUM MEDYCZNEGO KSZTAŁCENIA PODYPLOMOWEGO

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego (CMKP) jest samo­dzielną placówką typu naukowo-dydaktycznego, które powstało z prze­kształcenia Studium Doskonalenia Lekarzy w Akademii Medycznej w War­szawie. CMKP jest osobą prawną, nad którą nadzór sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia. Zostało ono utworzone na mocy rozporządze­nia Rady Ministrów z 9 października 1970 r.. Rozporządzenie tworzące CMKP nie było nigdy nowelizowane. Obecnie większość kwestii związanych z organizacją, zadaniami, ustro­jem i organami, a także pracownikami i uczestnikami studiów oraz finan­sami CMKP reguluje statut nadany w drodze zarządzenia Ministra Zdro­wia z 13 października 2005 r. Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego działa na podobnych zasadach jak uczelnie, mimo iż nie posiada ono formalnie takich uprawnień.


NADZÓR NAD GOSPODAROWANIEM ŚRODKÓW

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu należy do Rady Nad­zorczej BGK. Plan finansowy Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, wyodrębniony w planie finansowym Banku, opracowywany jest w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Ministrom tym przekazywane są kwartalne informacje o realizacji planu fi­nansowego Funduszu.Na mocy ustawy z 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzie­lanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne utworzono w BGK Krajowy Fundusz Poręczeń Kredytowych. Fundusz ten zastąpił działający wcześniej Fundusz Poręczeń Kredytowych.Na Krajowy Fundusz Poręczeń Kredytowych składają się m.in.:środki przekazywane z budżetu państwa,wpływy z inwestycji finansowych Funduszu,kwoty odzyskane w drodze dochodzenia wierzytelności powstałych w związku z udzielonymi przez BGK poręczeniami lub gwarancjami ze środków Funduszu.

PROGRAM RZECZOWO- FINANSOWY

Program rzeczowo-finansowy dla inwestycji drogowych realizowanych z wykorzystaniem środków Funduszu ustala, w drodze rozporządzenia, Ra­da Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw transportu. Pro­gram może obejmować okres od roku do lat sześciu; jest on realizowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz Bank Gospodarstwa Krajowego pod nadzorem ministra właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu sprawuje Rada Nad­zorcza Banku Gospodarstwa Krajowego. Plan finansowy Funduszu, wyod­rębniony w planie finansowym BGK, opracowywany jest w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu. Ministrowi temu składane są kwartalne informacje o realizacji planu finansowego Funduszu.

RACHUNKOWOŚĆ I SPRAWOZDAWCZOŚĆ

Zarządzanie dowolnym systemem wymaga posiadania rzetelnej i aktu­alnej informacji o stanie tego systemu. W przypadku dużych systemów, zło­żonych z bardzo licznych i bardzo zróżnicowanych elementów, zapewnienie takiej informacji osobom zarządzającym systemem może być przedsięwzię­ciem niemal tak samo skomplikowanym jak samo zarządzanie. Przykładem takiego systemu jest sektor finansów publicznych — kilka­dziesiąt tysięcy jednostek różnych pod względem wielkości, form organiza­cyjnych i wykonywanych zadań, w dodatku podlegających różnym organom władzy publicznej i rozproszonych nie tylko na całym terytorium Polski, ale i w innych krajach. Mają one jednak również wspólne cechy — wszystkie wykonują zadania publiczne, a co za tym idzie — wszystkie korzystają z tej samej, ograniczonej puli środków publicznych. To rozstrzyga już o koniecz­ności budowy mechanizmu gromadzenia i przetwarzania danych o finan­sach wszystkich jednostek sektora finansów publicznych.

KLASYFIKACJA ROZDZIAŁOWA W PRAKTYCE

Dla wszystkich działów — poza działem 756, w którym klasyfikowana jest większość dochodów JST — dochody klasyfikuje się do odpowiedniego działu i rozdziału zgodnie z charakterem działalności, z którą związany jest dany rodzaj dochodów. Natomiast w dziale 756 („Dochody od osób prawnych, od osób fizycznych i od innych jednostek nieposiadających osobo­wości prawnej oraz wydatki związane z ich poborem”) rozdziały odpowia­dają rodzajom dochodów, a nie rodzajom działalności. W praktyce klasyfi­kacja rozdziałowa jest więc raczej nieprzydatna i przy analizie dochodów wystarczy ograniczyć się do klasyfikacji według działów i paragrafów. 

NAJWAŻNIEJSZA W PRAKTYCE

W praktyce najważniejsza jest więc klasyfikacja paragrafowa, wskazu­jąca na rodzaj (tytuł) dochodu. Najważniejsze paragrafy dochodowe wystę­pujące w budżecie państwa i budżetach jednostek samorządu terytorialnego, opisujące dochody Bardzo rozbudowana jest paragrafowa klasyfikacja dochodów transfe­rowych, czyli dochodów jednostek sektora finansów publicznych pochodzą­cych od innych jednostek tego sektora. Warto zapamiętać, że numerami od 201 do 300 oznaczono transfery finansujące wydatki bieżące, a numerami zaczynającymi się od cyfry 6 — transfery finansujące wydatki inwestycyj­ne. Dla przykładu w tabeli poniżej przedstawiono mały wycinek paragrafo­wej klasyfikacji transferów — paragrafy opisujące dotacje podmiotowe. Klasyfikacja działowo-rozdziałowa dochodów jest dość zawikłana.

KLASYFIKACJA DOCHODÓW

Pozornie bardzo podobna do klasyfikacji wydatków klasyfikacja docho­dów zbudowana jest inaczej i mniej czytelnie. Dochody publiczne klasyfikowane są według działów (a wewnątrz dzia­łów — według rozdziałów) oraz według paragrafów, przy czym:dział i rozdział określają rodzaj działalności, z której pochodzi danydochód,paragraf określa rodzaj dochodu, np. konkretny rodzaj podatku albo opłaty.Czytelność układu klasyfikacyjnego dochodów zakłóca fakt, iż wszyst­kie dochody podatkowe (i znaczna część dochodów niepodatkowych) klasy­fikowane są w tym samym dziale 756 „Dochody od osób prawnych, od osób fizycznych i od innych jednostek nieposiadających osobowości prawnej” oraz wydatki związane z ich poborem, co powoduje, że z klasyfikacji do­chodów podatkowych nie da się odczytać rodzaju opodatkowanej działalno­ści. Słabością klasyfikacji dochodów jest i to, że nie widać wyraźnej różni­cy między klasyfikacją rozdziałową i paragrafami.

IDEA WYRÓŻNIENIA WYDATKÓW

Ostatnia cyfra numeru paragrafu określa sposób finansowania danego wydatku.Idea wyróżnienia wydatków finansowanych z różnych źródeł jest zrozu­miała, lecz jej praktyczna realizacja — dość skomplikowana i dająca wątpli­we rezultaty. Najlepiej widać to na przykładzie finansowania wydatków na projekty wspierane środkami funduszy strukturalnych UE. Są one najpierw finansowane w całości ze środków krajowych, a proporcje finansowania krajowego i finansowania środkami UE można precyzyjnie ustalić dopiero po rozliczeniu całości projektu i otrzymaniu tzw. płatności końcowej. Przy dokonywaniu wydatku nie można więc ustalić, jakiej części wydatku nale­ży przypisać paragraf z ostatnią cyfrą „8”, a jakiej — z końcową cyfrą „9 . Mimo to wydatek ten musi być od razu ujęty w księgach rachunkowych z pełnym, czterocyfrowym numerem paragrafu.

ZRÓŻNICOWANY WPŁYW WYDATKÓW

Zróżnicowany jest też wpływ wydatków o różnym charakterze na stan fi­nansów publicznych w kolejnych latach. Z tego powodu konieczne jest np. dokładne śledzenie wydatków osobowych (zwłaszcza mających charakter stałych wynagrodzeń) oraz wydatków inwestycyjnych, najsilniej oddziału­jących na finanse publiczne w kolejnych latach. Numery paragrafów są czterocyfrowe. Pierwsze trzy cyfry określają typ wydatku, a cyfra czwarta — sposób jego finansowania. Łącznie klasyfika­cja paragrafowa obejmuje obecnie 208 rodzajów wydatków.Wprowadzenie pojęcia grupy paragrafów powoduje, że klasyfikacja pa­ragrafowa staje się — podobnie do klasyfikacji działowo-rozdziałowej — dwupoziomowa.Numery paragrafów zostały ustalone dość niezgrabnie. Klasyfikację pa­ragrafową można łatwo poprawić przez:podział grupy IV na dwie grupy, obejmujące odpowiednio:własne wydatki majątkowe,dotacje inwestycyjne,co w zasadniczy sposób ułatwiłoby analityczne oddzielenie wydatków o charakterze transferów wewnętrznych (grupy I, IVb i V) od ostatecznych wydatków sektora finansów publicznych (grupy II, III, IVa, VI i VII);ustalenie numerów paragrafów w taki sposób, by pierwsza cyfra nu­meru paragrafu identyfikowała grupę paragrafów.