W KAŻDYM Z KRAJÓW

Dialekt hiszpańskiego zwany ladino (judesmo, sefardit) używany jest przez grupy Sefardyjczyków na Bałka- nach, w Turcji i na Bliskim Wschodzie. Najważniejsze dialekty w Hiszpanii to: kastylijski, nawarro-aragoński (albo fabla), leoński, asturyjski (albo babie) oraz anda­luzyjski. Dialekt kastylijski jest podstawą języka lite­rackiego. Hiszpańszczyzna literacka używana w Ame­ryce Łacińskiej nie odbiega prawie wcale (mimo ponad 150 lat odrębnego rozwoju) od hiszpańszczyzny euro­pejskiej. Natomiast język mówiony krajów Ameryki Południowej i Środkowej wywodzi się w dużej mierze z dialektu andaluzyjskiego, szczególnie jeśli chodzi o   fonetykę. W każdym z krajów tego obszaru wystę­pują drobne różnice, głównie fonetyczne i leksykalne, co nie zmienia faktu, że hiszpański zachowuje bardzo dużą jednolitość i ma tylko jedną normę literacką. Nie­co odmienny jest status wspomnianego już ladino, któ­ry zachował większość cech piętnastowiecznej hiszpań- szczyzny i uznawany bywa za odrębny język.

Witaj na moim serwisie o społeczeństwie! Mam nadzieję ze posty o ludziach, ich relacjach i polityce, będą leżeć w kręgu Twoich zainteresowań. Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

© Wszelkie prawa zastrzeżone